விதியா? அல்லது பிதாவின் சித்தமா? – ஒரு தெளிவு

கேள்வி: “நம் வாழ்வில் நடப்பதெல்லாம் ஏற்கெனவே தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒரு நியதிப்படிதான் (Fate) நடக்கிறது. நமக்கு சாதகமானால் அதை ‘தேவ சித்தம்’ என்கிறோம்; பாதகமானால் ‘சோதனை’ என்று சமாதானம் செய்துகொள்கிறோம். உண்மையில் நாம் ஒரு ‘ஸ்கிரிப்ட்’ (Script) படி நடிக்கும் பொம்மைகளா? கிறிஸ்தவம் சொல்லும் தேவ சித்தம் என்பது வேறு பெயரில் அழைக்கப்படும் விதிதானா?”

பதில்: இந்தக் கேள்வி மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது மிகச் சரியான ஒரு தர்க்கம் போலத் தோன்றும். கிரேக்க தத்துவத்தில் இதை Stoicism என்பார்கள். அதாவது, “நடப்பதுதான் நடக்கும், நீ மறுப்பில்லாமல், உணர்ச்சியில்லாமல் அதை ஏற்றுக்கொள்” என்கிற வறட்டுத் தத்துவம் அது.

பல கிறிஸ்தவர்கள் கூட, “எல்லாம் ஆண்டவர் செயல்” என்று சொல்லும்போது, அறியாமலேயே இந்த “விதிவாதத்திற்குள்” (Fatalism) சிக்கிக்கொள்கிறார்கள். ஆனால், வேதாகமம் போதிக்கும் தேவ ஆளுகை (Divine Sovereignty) என்பது ‘விதி’ அல்ல. அது அதற்கும் மேலானது.

இதை ஏன் நாம் தெளிவாகப் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்கு மூன்று முக்கிய காரணங்கள் உண்டு.

1. ‘குருட்டு’ விதியும் – ‘பார்வையுள்ள’ பராமரிப்பும்

முதலில், ‘விதி’ (Fate) என்பதற்கும் ‘தேவ சித்தம்’ (God’s Will) என்பதற்கும் மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் உண்டு.

விதி (Fate): இது முகம் இல்லாத ஒரு குருட்டு சக்தி (Blind Force). இதற்கு அன்பு தெரியாது, நியாயம் தெரியாது. ஒரு சூறாவளியில் மரங்கள் முறிவது போல, நடப்பது நடந்துகொண்டே இருக்கும். இது ஒரு இயந்திரத்தனமான செயல்பாடு.

தெய்வீக பராமரிப்பு (Providence): இது உறவு சார்ந்தது. நம்மைப் படைத்த, நம்மைப் பெயர் சொல்லி அழைத்த ஒரு தகப்பன், ஒரு நோக்கத்தோடு (Purpose) காரியங்களை நடத்துவது.

வேதாகமம், “தேவன் எல்லாவற்றையும் தம்முடைய சித்தத்தின் ஆலோசனைப்படி செயல்படுத்துகிறார்” (எபேசியர் 1:11) என்று சொல்லும்போது, அங்கே ஒரு “ஆலோசனை” (Counsel) இருக்கிறது; ஒரு புத்திசாலித்தனமான திட்டம் இருக்கிறது. முதலாம் நூற்றாண்டு சபைப் பெரியவர் புனித அகஸ்டின் இதை அழகாகச் சொல்வார்: “நட்சத்திரங்களின் அசைவு நம்மை ஆட்டுவிப்பதில்லை; நட்சத்திரங்களைப் படைத்தவரின் அன்பே நம்மை நடத்துகிறது.”

2. பொம்மலாட்டமா? பொறுப்புணர்வா?

“எல்லாம் விதிப்படிதான் நடக்கும்” என்று வாதிடுபவர்களிடம் ஒரு சிறிய முரண் இருப்பதை நீங்கள் கவனிக்கலாம். அவர்கள் சாலையைக் கடக்கும்போது இருபுறமும் பார்த்துத்தான் கடப்பார்கள். நோய் வந்தால் மருத்துவரிடம் ஓடுவார்கள். ஏன்? எல்லாம் விதிப்படிதான் நடக்கும் என்றால், “சாகவேண்டிய நாளில் சாவேன்” என்று மருத்துவத்தைக்கூட மறுத்துவிடவேண்டியதுதானே?

இங்குதான் கிறிஸ்தவ இறையியல் ஒரு முக்கியமான உண்மையைப் போதிக்கிறது: “தேவன் முடிவை (End) மட்டுமல்ல, அந்த முடிவை அடைவதற்கான வழிகளையும் (Means) சேர்த்தே நியமித்திருக்கிறார்.”

ஒருவர் இரட்சிக்கப்படுவது தேவ சித்தம் என்றாலும், அவர் சுவிசேஷத்தைக் கேட்டு, விசுவாசித்து, மனந்திரும்புதல் என்கிற “செயல்” மூலமாகவே அந்தச் சித்தம் நிறைவேறுகிறது. நாம் ஒன்றும் “ரோபோ” பொம்மைகள் அல்ல. நம்முடைய ஜெபம், நமது பிரயாசம், நமது ஜாக்கிரதை உணர்வு எல்லாவற்றையும் தேவன் பயன்படுத்துகிறார். பவுல் அப்போஸ்தலன் கப்பல் சேதத்தின்போது (அப்போஸ்தலர் 27), “யாரும் சாகமாட்டார்கள்” என்று தீர்க்கதரிசனம் சொன்னார். அது தேவ சித்தமே. ஆனாலும், மாலுமிகள் தப்பியோட முயன்றபோது, “இவர்கள் கப்பலில் இருந்தாலொழிய நீங்கள் தப்பமுடியாது” என்று தடுத்தார். அங்கு மனிதப் பொறுப்பும் இணைந்துகொள்வதைக் கவனிக்கலாம்.

இப்படி இறைச் சித்தமும், நம்முடைய பொறுப்பும் இணைந்துதான் வாழ்வு அமைகிறது.

3. சிலுவை: விபத்தா? அல்லது திட்டமா?

இந்தக் கேள்விக்கான மிகச்சிறந்த பதில் சிலுவைதான். இயேசு கிறிஸ்து சிலுவையில் மரித்தது யூதாஸின் துரோகமா? பிலாத்துவின் கோழைத்தனமா? அல்லது யூதர்களின் பொறாமையா?

இவை அனைத்தும் உண்மைதான் என்றாலும் வேதாகமம் சொல்கிறது: “உம்முடைய கரமும் உம்முடைய ஆலோசனையும் முன்நிர்ணயித்தவைகளையெல்லாம் செய்யும்படி கூடிவந்தார்கள்” (அப்போஸ்தலர் 4:28).

மனிதர்களின் சுதந்திரமான, பொல்லாத செயல்களைக் கூட, தேவன் தமது அநாதி தீர்மானத்தை நிறைவேற்றும் கருவிகளாக மாற்றினார். இதுதான் தேவ ஆளுகையின் உச்சக்கட்டம். விதி என்பது மனிதனை அடிமையாக்கும்; தேவ சித்தமோ தீமையையும் நன்மையாக மாற்றும் வல்லமை கொண்டது (ஆதியாகமம் 50:20). ஏராளமான ஜனங்களை யோசேப்பைக் கொண்டு ஆசிர்வதிக்கும் நோக்கமும் அங்கே நிறைவேறியதை யோசேப்பின் வார்த்தைகளிலேயே காண்கிறோம்.

முடிவாக: நாம் விரும்புவது நடந்தால் “ஆசீர்வாதம்” என்றும், விரும்பாதது நடந்தால் “விதி” என்றும் முத்திரை குத்துவது நமது பக்குவமின்மையே தவிர, அது சத்தியம் அல்ல. ஒரு கல் மலையிலிருந்து உருண்டு விழுவதற்கும் (Gravity/Fate), ஒரு தகப்பன் தன் குழந்தையைத் தூக்கிச் சுமப்பதற்கும் வித்தியாசம் உண்டு. இரண்டுமே ஒருவரை இயக்குகின்றன. ஆனால் ஒன்றில் வெறும் ‘விசை’ (Force) இருக்கிறது; மற்றொன்றில் ‘அன்பு’ (Love) இருக்கிறது.

கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை என்பது குருட்டு விதியின் கையில் சிக்குவதல்ல; அது நம்மை நேசிக்கிற பரம பிதாவின் ஞானமுள்ள கரத்திற்குள் அடங்குவது! விதி என்பது பொறுப்பைத் தட்டிக்கழிக்கும் ஒரு சாக்குப்போக்கு; ஆனால் இறைச் சித்தமோ, அதைத் தேடி அறிந்து, அதற்கு முழுமனதுடன் கீழ்ப்படிகிற செயல்! நாம் விதியின் கைதிகள் அல்ல, சித்தத்தின் வேலையாட்கள்

Benny Alexander, Dec 2025.